"

Ouw Limburgse oetdrökkinge

Column: Dan sjrief mer plat

 

Dat ’t Limburgs aan ’t vernederlandse is, weite v’r inmiddels waal. Meh neet allein de weurd, ouch die tiepisch ouw Limburgse oetdrökkinge, die meistal get te make heije mèt ’t boerelaeve, gónt verlaore. Hiej wil ich waal ins op truuk kómme.

De mós dich aanpasse! Vreuger zeije ze: Me mót zich rèkke nao de dèkke! Dit haet te make mèt de lengte van ’n daeke op ’t bèd wat neet ummer precies pasde, wodoor ze dichzelf zoa moos dreije um d’r waal ónger te kènne sjlaope. Dat sjprèk vanzelf, toch? Ofwaal: Driej batse is angerhauf vot! Es te kèns tèlle is dit waal logisch.

Stjèl dat ’n vrouw oet de huègte deit dan haet ze van baove bónt en van ónger sjtrónt! Geit die vrouw ouch nog vraem, dan zit d’r ‘ne vraeme haan op ’t toefes! Es häöre ouwere man dan nao ’n jónk bleumke kiek, gónt ouw sjure wir brenne! En geit ‘r ouch nog nao de vrouwe, dan haet hae gaer vraem sjpek. Zoa emes dae kiek neet zoa nauw, dem is ‘ne haan mèt ‘ne hood nog good!

Ich kèn mich veursjtèlle dat ze oeteindelijk toch alles ièrlijk gónt opbeechte, dan sjoere ze zich de kaetel. Es hae ’t dan nog erger mak en op de koffie kump, haet ‘r zien vrouw van ’t bèd op ’t sjtruè gehólpe en haet ‘r zich de eier gesjtoekt.

Ich zègk mer zoa: Ekerein ziene sjmaak zag ’t verke en vroot sjtrónt!

 

Laes editie 2-17 van #de Hulsberger