"

Ich bèn bliej dat ich Limburger bèn

Gedicht van Helga Keulen

 

Ich bèn bliej dat ich ‘ne Limburger bèn
Mèt mien taal, die'ch sjpraek en zing
Ich blief ‘t zègke, nao al die jaore
“Ich bèn gruëtsj, dat'ch hie bèn gebaore!”
Want es ich in de vraemde sjtaon
Kump dat verlange en wil heivesj gaon
Al is ’t dao dan nog zoa sjoan
'ch Hou van Limburg en blief dat doon.

Al is d‘r väöl verangerd en zint veer hièl väöl kwiet,
Limburg blieft Limburg, ouch in dizze tied.
Zoalang esse veuls, dat ’t dich nog get deit
Zal ’t neet verlaore gaon, egaal wie ’t geit.
Miene weeg haet hie gesjtange, dat is al jaore haer,
Al bèn ich dèks gegange, ich kaom wir truuk hièl gaer
Truuk nao ’t sjoanste plekske, in ’t bronsgreun eikenhout
Limburg, mien vaderland, wo ich zoa väöl van houd.